CB 4 – Marfugels 7, Heerenveen 6 – CB4
Zoals je al uit de kop kunt afleiden gaat het deze keer om twee wedstrijden en nog wel allebei in hetzelfde weekend gespeeld. En, zonder nu al te verwaand te klinken, door de oudjes van het 4e uitstekend afgewerkt. Ja, ik weet wel dat SuusZ inmiddels met ons meedoet, maar de gemiddelde leeftijd mag er nog altijd zijn. Dit weekeinde kende naast het feit dat we twee maal in het strijdperk moesten treden echter ook nog een dieptepunt. Ik begreep vrijdag dat het Tjakkie ten sterkste is afgeraden nog door te gaan met korfbal. Ik had mij voorgesteld dat zij ooit nog eens een medaille zou krijgen als oudste speler ooit op de Nederlandse velden, maar helaas blijken haar knieën dat niet te willen volbrengen. Wetende hoe Tjakkie altijd met hart en ziel (en darmen) voor de korfbalsport geleefd heeft is dit een hele zure appel. Ik hoop dat ze in de toekomst haar inzet op andere terreinen voor onze vereniging met dezelfde passie blijft volhouden als in het verleden.
Maar nu de wedstrijden. Vrijdagavond werd een eerder door Marfugels (moet alweer zo’n raar dakje in, maar ik laat het er maar bij) afgezegde wedstrijd worden ingehaald. Aangezien Herman zo vriendelijk was geweest in de wedstrijd van vorige week mijn rug met zijn niet erg van dons voorziene elleboog te bewerken kon ik niet spelen. Toch voelde ik dat ik mijn team moest steunen, dus vandaar dat ik vanaf de bank het spel heb mogen aanschouwen.
Ik was een beetje laat en werd door Wil Eissens op  een speler bij de tegenstander opmerkzaam gemaakt die bij mij het vermoeden deed ontstaan dat het wel eens een moeilijk partijtje zou kunnen worden. Harke van der Wal, ooit speler in het eerste van NIC liep daar zowaar rond. Gelukkig hebben wij onze eigen vleugelvoetige Hermes, Peter, die er de laatste tijd een sport van maakt de lastigste heer van de tegenstander vleugellam te maken. Ook nu zou dat weer zo gaan. We schijnen op onze oude dag het verdedigen beter te leren, maar het scoren wat te vergeten. In het eerste verdedigingsvak moet Mannie natuurlijk nog een beetje wennen aan Suusz, maar ik zie daar voor de toekomst toch veel potentie. Verdedigend voelen die twee elkaar al goed aan.
Ook nu waren de doelpunten duur. Wij gooiden er niet veel in, maar onze tegenstander was niet in staat om weg te lopen. Steeds was er een miniem verschil, overigens wel in het voordeel van Marfugels. Onze vaste scheidsrechter, Arend, vond dat Harke wat te onstuimig te keer ging en vertelde hem dat ook op zijn geheel eigen wijze. Harke kon niet echt leven met het feit dat hij niet op volle snelheid zijn best mocht doen om erlangs te komen en liet dan ook even zijn frustraties de vrije loop. Verder was het een faire wedstrijd die met de stand van 4-5 de rust inging.
Omdat ik er toch was kon ik mijn bijdrage leveren in de rust, waarbij ik aangaf dat het verdedigend heel goed ging, maar we meer zouden moeten proberen te scoren. Over een open deur gesproken. We kregen direct na de rust veel kansen om de stand gelijk te trekken, maar bleven die jammerlijk om zeep helpen. Uiteindelijk kon het niet uitblijven dat de tegenstander scoorde en we achterstonden met 4-6. Gelukkig is Dick altijd in staat boven zichzelf uit te groeien als dat nodig is en zowaar wisten we terug te komen naar 6-6. Wil zei tegen mij “zul je ook nog zien dat wij met de winst gaan strijken”. Ik dacht er vooral aan dat ene punt vast te houden. Kina had echter een ander standpunt en wist de winnende treffer te produceren, 7-6. Van die zeven waren er vier van Dick, twee van Cor en die ene van Kina. Dat geeft al aan dat het scoren niet soepeltjes verliep. Hier en daar waren we misschien fortuinlijk, maar de tegenstander wist in de tweede helft maar 1 doelpunt te produceren en moet het zich meer zelf aanrekenen dan andere omstandigheden dat ze bij ons hun Waterloo vonden.
Dan verder naar zondag. We hadden eerder in het seizoen ons eerste punt gehaald tegen Heerenveen 6 en vonden toen eigenlijk dat we hadden moeten winnen. Dat wilde natuurlijk niet zeggen dat we nu even twee punten gingen ophalen. We vertrokken om 11.00 uur van het veld en waren ruim op tijd bij de sporthal, zowaar nog net vooraf gegaan door Peter en Henny , die rechtstreeks gegaan waren. Ik voelde me inmiddels weer zo goed dat ik wilde proberen mee te spelen. Gelukkig stonden mijn teamgenoten dat toe. Dick zou deze keer aan de kant beginnen, hoewel zijn scorend vermogen de wedstrijd van vrijdag had gered.
Heerenveen bleek in elk geval hetzelfde heren viertal te hebben, dus daar zouden mogelijkheden moeten liggen. Bij de dames ben ik me er niet helemaal zeker van of er in elk geval niet een paar anderen hun opwachting maakten. We gingen van start onder de leiding van een jonge scheidsrechter die volgens mij het tuba spelen niet als hobby had gezien het feit dat de tonen die hij ontlokte aan zijn fluit dermate zacht waren dat ze voor de gemiddelde speler van ons vierde nauwelijks waarneembaar waren. Maar uiteraard is dat bijzaak. Ik wist zowaar uit een afstandschot en een doorloopbal te scoren, zodat we met een 0-2 voorsprong van vakken wisselden. Dat leek erop. We kregen wel direct een om de oren, zodat het nog 1-2 werd, maar daarna ging bij ons het scoren gelijkmatig door en de tegenstander liet het wat dat betreft afweten. Ondanks dat feit waren we toch niet in staat om verbaal geweld achterwege te laten. Niet iedereen maakte zich daar schuldig aan,  maar er zijn aan paar die blijkbaar niet zonder kunnen, ook als het goed gaat. Uiteindelijk gingen we rusten met een 1-6 voorsprong.
De tweede helft bracht niet heel veel anders, buiten het feit dat er misschien wat beter gecombineerd werd en minder gezeurd. Na een 1-9 voorsprong eindigden we de wedstrijd met een stand van 4-11. Eindelijk weer eens meer dan 10 gescoord.
Ik kreeg na de wedstrijd nog een discussie met de scheidsrechter die mijn generatie verweet dat we de economische crisis hebben veroorzaakt, terwijl ik hem complimenteerde met, wat naar bleek, de eerste wedstrijd die hij floot. Hij moest hard studeren omdat ik de euro zacht gemaakt heb. Ik heb natuurlijk onvermoede talenten, maar daar voel ik me niet echt schuldig aan. Ik probeerde hem nog te vertellen dat hij in weelde is groot geworden door datgene wat mijn generatie heeft gepresteerd, maar dat was aan dovemans oren gericht. Misschien dat hij daarom wel zo zacht floot.
Na uitgebreid van de kantinemogelijkheden te hebben genoten, waar we overigens door onze scheidsrechter bediend werden, keerden we huiswaarts. Genietend van het comfort van de C5 van Herman en een lekker muziekje mijmerde ik dat het toch best wel een aardige wedstrijd was geweest en ik, voor wat mijzelf betreft, in elk geval lekker gespeeld heb, alle crisissen ten spijt.

Harm 

Korwi 3 – CB 3

Woensdag 19 oktober 2011, een droevige druilerige dag en hetmoest nog erger worden. Omdat we in eerdere instantie niet konden spelen vanwege ziekte en andere omstandigheden moest ik die avond nog de reis aanvaarden naar Winschoten. Winschoten, waar Bonifacius in zijn tijd al geen heil in zag en aardappels “eepels” worden genoemd. Het land van krimpgemeentes en oneindige graslanden waar de wind altijd waait en bovenal het thuishonk van onze nemesis Korwi. Er was door enkele van mijn medespelers al gesuggereerd een postduif te zenden met de boodschap dat wat ons betrof zij de wedstrijd als gewonnen mochten beschouwen, maar de dierenbescherming dreigde met een proces, zodat ook dat niet tot de mogelijkheden behoorde. Het moest en zou gespeeld worden.

Notabene 1 dag voor mijn verjaardag stapte ik in de auto om die lange weg te gaan. De weg glom van de regen en de temperatuur daalde gestaag. Zwarte katten staken bij bosjes de weg over en ik moest met auto en al twee maal onder een ladder door, maar al deze kwade omens liet ik links liggen. Tenslotte had Korwi nog geen punt verzameld deze competitie, dus zou het wel eens anders kunnen zijn dan mijn darmen voorspelden. Hoe bedrogen zou ik uitkomen.

Ik was al op de hoogte van het niet aanwezig zijn van Mannieen Kina omdat zij hun niet geringe acteertalenten verbonden hebben aan het Noord Nederlands toneel. Bij de volgende uitvoering zou Steven Spielberg speciaal voor hen overkomen, dus de repetitie kon absoluut niet gemist worden. Daarnaast vertrouwde Tjakkie haar knikkende knieën een avontuur op het Korwiaanse slagveld niet toe. Gelukkig zou Susanne wel komen en ook Hennie liet zich, ondanks zeer duidelijke tegenzin, niet kennen. Bij aankomst in het aardedonker bleek de spanning Dick ook nog eens een keer zo op zijn rug te zijn getrokken dat hij kermend op de badkamervloer was beland. Het geeft maar weer aan hoe moedig je moet zijn om je aan zo’n avontuur te wagen. Gelukkig was Rob in staat geweestmet beloftes van oneindige roem een aantal jeugdleden te strikken.  Anne, Lianne en Hee Zeun, waarschijnlijk geschreven als Ajun of Agen, kwamen onze gelederen versterken en vooral verjongen.

Zoals gezegd was het zo donker als ik me voorstel dat de doemkrachten van Lucifer zouden zijn, dus, hoe zou daar een korfbalwedstrijd gespeeld kunnen worden? Want om de bal door die gele Curverbak te krijgen is het toch noodzakelijk dat je hem ziet. Het bleek dat er onvoldoende kaarsjes op het korfbalveld aanwezig waren en we weken uit naar een “naastgelegen” voetbalveld. Na ons te hebben omgekleed werd ons een plattegrond overhandigd van de omgeving waar met een kruis en een uitroepteken werd aangegeven waar we moesten spelen. De doodskop ontbrak nog net. Met Hennie als verkenner, wat een richtingsgevoel heeft die vrouw toch, kwamen we na de nodige omzwervingen op de aangewezen plek aan. Inmiddels was het uur U al zo dicht bij dat iedereennog slecht even aan de bal had kunnen ruiken alvorens door de scheidrechter werd ingefloten.

Ik had al even met een schuin oog naar de tegenstander gekeken en zag daar halve reuzinnen en van turbodijen voorziene kerels, dus vroeg ik mij in stilte af hoe het in godsnaam mogelijk was dat deze ploeg nog geen punt verzameld had. Later werd ook schoorvoetend toegegeven dat men het team toch wel op een paar plaatsjes had aangepast. Ik denk zelf op een plek of 7 a 8. Toch begonnen we vol goede moed. Maar nadat de bal al 1 maal in onze aanval was geweest stonden we met 2-0 achter. Wisselen dus. De eerste voortekenen bleken geen bedrog. Terwijl wij vertwijfeld om ons heen keken stoomde de Korwi-machine door als de welbekende trein. We hadden geen schijn van kans. Natuurlijk waren we in het nadeel in dit soort omstandigheden. We kunnen ons niet meten met mensen die bij hun geboorte al dedoor kleigrond en storm gemodificeerde genen hebbenmeegekregen om dit aan te kunnen. Hee Zeun bleef ondanks dit alles lachen, maar de rest verging die lach toch wel danig. Uiteindelijk belandden we met 10-2 in de rust. Moesten we weer de hele weg terug om een koppie lauwe thee te halen. Zelfs Peter was niet in staat ons moed in te spreken en kreeg daar ook nauwelijks de gelegenheid voor omdat we al weer terugmoesten.

Over de tweede helft kan ik kort zijn. Die verloren we ook. Ik werd zelf nog even geconfronteerd met een kwade geest uit het verleden en wilde voortijdig het veld verlaten. Door toedoen van medespelers en tegenstander werd dat voorkomen. Het bleek even later dat de afspraken met de plaatselijke voetbalclub niet helemaal geslaagd waren, want het licht aan een kant van het veld ging plotseling uit. Waarschijnlijk had de plaatselijke postezel een deel van de brief verslonden. Herman stelde een sluiptechniek door het donker voor, maar ook dat had geen succes. Een minuut of 6 voor het einde stond er 19-3 op het scorebord en begonnen de anderhalf man en een paardenkop die aan de kant stonden te roepen om de 20e. Dat hebben we weten te voorkomen. Naast dit kleine wapenfeitje was het enige positieve dat ik de strijdbijl met Korwi Renzo op zijn initiatief heb begraven, wat ik toch wel weer een zekere standing vind hebben.

Droevig was ook de thuisreis. De ladders waren inmiddels opgeruimd en de katten lieten zich al evenmin meer zien, maar de ontnuchtering was groot. Op zoek naar mijn bed hoopte ik dat ik geen nachtmerries zou krijgen en ik prijs mij gelukkig dat ik de ochtend van mijn verjaardag fris genoeg voelde dedag weer aan te kunnen. Op naar de zaal, waar we in elk geval geen angstige diepe duisternis zullen tegenkomen. Alhoewel, in het Oost-Groningse weet je het nooit.

Harm

Kinea 4 – CB 4

Tot vorige week leek het voor ons (half)godenteam een zaalcompetitie te worden zonder lichtpuntjes. De Elysesevelden waar in vergetelheid de helden van weleer van hun welverdiende rust mogen genieten leken een aanlokkelijk alternatief voor een wekelijkse afstraffing met hoge cijfers. Tegen Heerenveen 6 was daar een eerste kleine opleving. We wisten zowaar een gelijk spel te behalen. Overigens hadden we zelfs moeten winnen, maar goed, het eerste punt was binnen. Nu moesten we tegen Kinea 4 in Heerenveen, diep in de Friese binnenlanden. Het schijnt dat daar nog hier en daar nog terpenbouwers rondlopen die geloven dat de Noordzee hun land zal overspoelen. Op zich misschien niet eens zo’n raar idee. Je moet zo’n Waddenzee ook wat gunnen.

Aangekomen in de hal bleek dat onze tegenstander van vorige week op dat moment speelde en een geweldige tik kreeg uitgedeeld. In elk geval al weer iets om naar uit te zien, onze wedstrijd tegen Wez Warber (er hoort een accent circonflexe (een dakje, voor de Friezen onder ons, op de e van Wez, maar die is zo moeilijk te vinden op de computer).

Goed, wij bereidden ons voor, de scheidsrechter gaf ons wel 2 (twee) minuten om in te spelen, dus je begrijpt wat dat voor voorbereiding was. Zelfs de inspirerende speech van onze inspiratieagoog Peter moesten we aan onze oren voorbij laten gaan. Waar zou dit heen leiden, want ook de vrouw met de meest onverwoestbare schouders, Tjakkie, was niet aanwezig. Andere delen van haar lichaam blijken toch niet zo onverwoestbaar en we hopen dan ook maar dat er ergens een medicijnman opstaat die haar knieën weer voldoende kan doen functioneren.

Ondanks de image van onverzettelijkheid zowel ook onze Teutoonse oosterburen als de plompenbladen verzwelgendewesterburen vaak ten toon spreiden bleken onze tegenstanders aardige mensen die weinig zeurden en waar het leuk korfballen tegen was. Dat kwam natuurlijk mede doordat we gelijk opgingen, wat ons deed geloven in eigen kunnen. Menigeen pikte zijn doelpuntje mee, Dick een paar meer, en toen het rustsignaal klonk stonden we zowaar met 6-8 voor.

Peter, die zijn peptalk natuurlijk moest inhalen, had het zelfs over een hele leuke wedstrijd waarin wij duidelijk de bovenliggende partij waren. Onze beste eerste helft sinds tijden. Hoe wonderlijk was dat. Wel werd er natuurlijk weer de nadruk op gelegd dat  we er nog niet waren en geconcentreerd moesten blijven spelen. Maar met onze ervaring en natuurlijk met wel 1 jonge en dartele hinde moest het lukken de score positief te houden.

Ons vak mocht in de tweede helft in de verdediging starten en dat verdedigen hebben we dan ook een hele tijd mogen doen. Dat ging ons zo goed af dat onze tegenstander nauwelijks aan doelrijpe kansen toekwam. Ondertussen probeerde Manniedoor de korf heen te schieten en hielp Cor de nodige kansen om zeep. Maar toch lager er al na 16 (zestien) minuten in de tweede helft twee in, 6-10 dus. We begonnen er met zijn allen nu toch wel heel erg in te geloven. Helaas viel er meteen vanuit de uitbal een doelpunt aan de andere kant, terwijl een paar minuten later ook de tweede viel, 8-10. Zou het toch nog mis gaan? Gelukkig wisten wij nog een keer te scoren en onze tegenstander niet, zodat we met een 8-11 eindstand de terugkeer naar het Groningse konden aanvaarden.

Zoals gezegd was het een leuke wedstrijd, een scheidsrechter die misschien wel een foutje maakte, maar de wedstrijd verder goed leidde en een tegenstander die ook, net als wij, niet van marathonlopen hield. Op Peter na natuurlijk, maar sommige mensen hebben nu eenmaal wat beperkingen. Wat we overigens wel van verschillende tegenstanders al hebben gehoord is, dat zij steeds in andere samenstellingen spelen. Iets wat ons vreemd is. Houdt wel in dat een overwinning als deze geen garantie is voor de volgende keer. En, nee Dick, een zaaltje hoeven we zeker niet te bespreken.

Harm

Thuisnederlaag

Als je op zondagochtend een half uur voor de wedstrijd  te horen krijgt dat er wat teamgenoten ziek zwak en misselijk zijn, weet je dat het wel eens een zware wedstrijd kan worden. Daarbij toen we de tegenstanders zagen kregen de meesten het nog benauwder. Lange dames en redelijk fitte heren. Volgens peter konden we ze wel aan, maar volgens Kina zouden ze zwaar over ons heen lopen. Met ietwat tegenstrijdigheid over de moeilijkheidsgraad van de tegenstander klonk het eerste fluitsignaal al.

Tjakkie was weer voor het eerst sinds lange tijd van de partij en wilde in ieder geval een helft spelen, dus begon ik langs de kant. Onze verdediging kreeg vrij snel een bal tegen die in ieder geval in de optiek van de supporter(s) zwaar verdedigd was, maar niet gezien door de scherpe arendsogen. 0-1 was het gevolg. Wij konden vlot mee scoren en het werd 1-1. Wat er daarna gebeurde is mij een raadsel, maar Kina’s voorspelling kwam uit. Met 2-8 werd het tijd voor een kopje thee. Conclusie in de rust; onze tegenstander was een maatje te groot, maar we zouden lekker gaan korfballen en proberen de schade een beetje binnen de perken te houden.

Hier en daar pikten we nog wat doelpuntjes mee, maar de heer van het Dick kreeg het behoorlijk op zijn heupen en scoorde heel veel. Dit in combinatie met de slimme dames, die elke rebound hadden, en de tegenstander liep flink uit op ons. Kina werd nog letterlijk omver gelopen en daarbij werd haar neus geraakt. Ze kon niet verder spelen, dus Tjakkie mocht de schoenen weer aantrekken en invallen. Het klinkt alsof dit snel kan gaan, maar toch duurde dit respectievelijk lang… Misschien tijd voor schoentjes met klittenband? Tjakkie viel in en heeft dit goed gedaan, maar het mocht niet baten..

Na alle inzet toch verloren met 6-15. Helaas, maar terecht. Zij waren beter!

Oja, ik hoef toch niet weer te vermelden wie de derde helft gewonnen heeft? Lijkt me overbodig…..

Tot woensdag as.!

SuusZ