CB-Weekend 2011

2 september 2011 was het zover dat de zon werd bezorgd op het mooie Amelandse...en laat daar nou net dat weekend een stel CB'ers worden losgelaten. Maar voordat ze er waren moesten we natuurlijk tijdig verzamelen bij de kantine. Iedereen was op tijd, behalve Suus en WJ. Zij zouden rechtstreeks naar Holwerd gaan. Zo waar vertrokken we ietwat aan de vroege kant richting Holwerd, inderdaad richting want door een omleiding en een kleine uitwijk richting Zoutkamp (bedankt Herman), kwamen we prima op tijd aan. Cor dacht de parkeermeester van Holwerd te slim af te zijn, door zijn parkeerkaart direct te betalen. Cor let op de kleintjes en zag 4,50 euro wel zitten, in plaats van de volle pond voor een weekend. En omdat hij dit ‘altijd’  doet als hij een weekend naar Ameland gaat, hebben we het zo maar gelaten.

Wij waren dan wel op tijd, maar de bus die bestuurd werd door mister Ameland: Rob, met medepassagier en tevens echtgenote Miranda was nog niet gearriveerd. Dan worden er toch wat geluiden geventileerd: weg kwijt, huwelijkscrisis, of gewoon omrijden voor een goed gesprek saam...wie zal het zeggen?...maar gelukkig schiet er een witte bus de poorten richting afvaart. Een pak van ieders hart, want wat moet je op Ameland zonder je zwembroek en bikini dit weekend?!...o, ja en wat moeten we natuurlijk zonder onze opperhoofd barbeque???

Maar dan missen we nog Suus en WJ, een belletje brengt uitkomst: 'we zijn aan het parkeren'...okay ook op tijd dus...althans na die mededeling duurde het toch nog 15 minuten alvorens we de 2 backpackers zagen verschijnen. Goed, iedereen (27) geteld om als groep door de poortjes te gaan ...mist er toch weer wat. Een aantal dorstigen onder ons, konden het niet laten om alvast een stevige drankbodem nog op vaste wal aan te leggen...een mooi begin hoor ik jullie denken. Ware het niet dat we op een haar na de boot mistten omdat deze groep niet uit het restaurant waren te slaan. Zelfs door Kina niet, en dat wil wat zeggen! Gelukkig had de boot 3 kwartier vertraging, anders hadden we een aantal mensen achter moeten laten.

Eenmaal op de boot is het toch een sport met elkaar en bij elkaar tafels te gaan zoeken. Mannen aan de ene tafel aan het klaverjassen en aan de andere kant de vrouwen. Daar wordt dan ook het weekend ingeproost. Wie gewonnen heeft met klaverjassen, geen flauw idee, maar ik denk dat Wil ook de volgende keer strategisch niet naast het raam gaat zitten.

Het werd een lange tocht, door het lage water en wat later dan verwacht komen we aan op Ameland. Uiteraard staan de fietsen weer klaar, en de gezellige mevrouw had vandaag haar goede pet op en wilde zelfs de overige fietsen naar onze accommodatie brengen. Deze keer hadden we ook een Miss Ameland (Angelique) bij onze groep, en zij wist ons langs het Wad naar de accommodatie te brengen. Onze accommodatie, speciaal voor de ouderen onder ons, de Zonnebloem genaamd, lag er mooi bij in het pikkedonker.

Snel werd de bus ontdaan van de tassen, dekbedden, beautycases e.d. om vervolgens bij het drank te komen. Iedereen zoekt snel een slaapplaats. Wel raar als je je afvraagt hoe belangrijk dat is, als je toch in het weekend maar iets van 10 uur slaap krijgt (ik praat even voor mezelf, een aantal hebben niet eens 6 uur gehaald). Maar over het algemeen worden dezelfde combi's voor de slaapkamers gezocht. Even is er in mijn slaapkamer (combi van: Miranda, Ingrid, Tineke, Marjan en Suus) paniek: moesten we een dekbed mee???, wat er verder wel in haar volle backpack zat...geen flauw idee, maar in ieder geval geen deken of slaapzak. No panic, de ladies van de organisatie zijn dichtbij! Gewoon even de verhuurder bellen. Gelukkig werden we 'vriendelijk' te woord gestaan, en natuurlijk hadden ze een extra dekbedje. Sterker nog, die kwamen ze graag met z'n 2-en langs brengen. Konden ze gelijk even kennismaken. Kortom we werden 'ha(r)telijk' ontvangen, waarna we snel onze dorst hebben gelest.

De rest van de avond verliep als vanouds: een groepje klaverjast, een groepje speelt een spel en een aantal groeperen zich buiten alwaar onder het genot van een drankje (sterke) verhalen worden verteld.

Ook werden er hier en daar imitaties gedaan, WJ is hier natuurlijk heel goed in, en had een imitatie-act die menig buik deed schudden! Een leuke dans met een slingerend aanhangsel ofzo, beter kan ik het niet omschrijven. En voor degene die er niet waren: je moet er volgende keer gewoon bij zijn! Op een gegeven moment is WJ zoekende, waarnaar?...een boom, nee niet om er tegenaan te zeiken maar om te verbranden in de vuurkorf! Gezellig zaten we met z'n allen rond deze korf (weer eens wat anders dan een gele mand), en het ene sterke verhaal na het andere deden de ronde. WJ haalde nog meer bomen op, maar die werden in een onbewaakt ogenblik vakkundig verstopt door Rob en Stephan, om een krantenartikel met titel: "grote brand verwoest Zonnebloem op Ameland", te voorkomen!

Langzamerhand gingen de eersten naar bed...maar het was nog lang onrustig in en om de Zonnebloem.

De volgende dag begon met heerlijk ontbijtje in een lang verwachte zon. Het leek wel vakantie! De een wat eerder wakker dan de ander, de een wat helderder dan de ander... Langzamerhand worden er plannen gesmeed om de dag in te delen: een fietstocht rondje Ameland, shoppen in Nes of gewoon luieren op het strand...alles mag en niets moet, ok behalve dan tijdig terug zijn voor de barbecue.

Ik voegde me bij Marjan en Henny om te gaan winkelen in Nes. Waar normaal Marjan wel raadt weet om geld kwijt te raken, was het nu Henny die aardig uitpakte. Laarsjes aan de voet, die met een elegante beweging even naast een tas (op 1.50m hoogte) werden gehouden om te kijken of de kleuren goed combineerden. Dat deed het en de verkoper had zijn winst voor die week weer binnen. Zo zijn we nog een paar winkels langsgegaan, waarbij ik vraagtekens had of we überhaupt het strand nog zouden halen. Maar toen de portemonnee schoon leeg was (en de vraag: “Wat zal Peter wel niet zeggen?”), kwam het strand in zicht! Heerlijk genieten van de zon, een beetje mensen kijken...en zelfs even zwemmen in de, volgens meerdere mensen, schone zee! Maar aan alle mooie momenten komt een einde. Even de dames wakker maken om aan te geven dat we toch echt de boel klaar moesten maken voor de traditionele bbq, die we erin blijven houden.

Vele handen maken licht werk, en voor we het wisten stond alles al klaar. Stephan en Rob hebben het vlees lekker bruin en warm gemaakt, en dankzij de wat oudere dames onder ons die uitgebreid geluncht hebben, bleef er nog wat over voor de volgende dag. Wat een heerlijk vooruitzicht. Casper liet het zich ook heerlijk smaken, helaas bewoog de beste man iets minder omdat hij door een kwal (geen CB-er) was geprikt. Een enorme rode plek op zijn voet was het gevolg. Gelukkig is er altijd wel iemand die een hele apotheek bij zich heeft, dus ook dat is goed gekomen.

Langzamerhand raakten de buikjes vol, of dat van het drank kwam of het vlees…? waarschijnlijk een combi van beide. Gelukkig was er alle tijd om uit te buiken. Relaxed gingen we de avond in. Alhoewel relaxed…2 heren zaten achter een computertje toch wat zenuwachtig heen en weer te wiebelen. De een met bril op, zodat het ook nog interessant en intelligent leek en de ander gaf goede aanwijzingen. Maar verder geen kwaad woord over de heren, want ze hadden wel even in “No time” een super muziek/filmquiz voor ons in petto. We werden door hen in groepjes gedeeld, hadden ze zelf bedacht zodat de leeftijden gemixt werden.

Uiteraard werd mijn groepje eerste, bestaande uit: Henny, Cor, Ingrid, Casper en ik natuurlijk. Ingrid wist een heleboel, maar ook Henny en Cor waren goed voor de ‘oldies’. Margriet souffleerde al neuriënd de liedjes richting Ingrid, die er dan weer een goed antwoord van wist te brouwen. Een superteam dus! O, ja en we hadden Casper…maar die had wel een cruciaal antwoord goed…al weet ik niet meer welke, hijzelf vast ook niet meer.

Het bleef nog lang gezellig: tafeltennissen, klaverjassen, gewoon kletsen en met name slap ouwehoeren… Dit laatste heeft door een aantal mensen lang volgehouden. Ik hoorde zelfs dat ze om 7:00 uur ’s ochtends hun bed hebben opgezocht.

Gelukkig lag ik er iets eerder, zodat ik ook fris en fruitig ;-( mijn bed weer verliet. Een aantal waren al aan hun zelfgemaakt ontbijtje. De dag was nog lang, aangezien we met een boot later zouden vertrekken dan voorgaande jaren. Er werden weer fietstochtjes afgesproken, wandelingen of gewoon lekker blijven luieren. Marjan en ik, eigenwijs dat we zijn, probeerden toch of in Nes de winkels open zouden zijn. Nes was iets rustiger dan de dag ervoor (logisch Henny was er niet), en inderdaad waren de winkels gesloten. Op die ene na (die ook hoopte dat Henny langs zou komen), de DA-drogist. Nu is dit op Nes niet zomaar een DA-drogist. Nee, deze heeft een klein souvenirs-gedeelte. En laat ik nou net nog iets voor mijn kids zoeken…hier heb ik het gevonden. Het waren kleinigheidjes, maar het meiske achter de kassa wist het met veel allure en traagheid, ik bedoel zorgvuldigheid, in te pakken. We waren de deur al uit, toen we dachten misschien weet zij of er meer winkels open zijn. Ik twijfelde nog toen ik weer de deur binnenging, ‘hoelang ging het antwoord deze keer duren?’, maar goed we hadden alle tijd dus stelde ik mijn vraag. Een paar blauwe dromende ogen, en een open mond keken mij 40 seconden aan, en er werd gestameld: …eh, nee, eh….dat denk ik niet! Op een toon, alsof ik vroeg of ze worst lust… Amelanders…het blijft een raar volk, maar een mooi eiland hebben ze wel.

Eenmaal terug konden we nog lekker buiten zitten, en vroegen we onze bbq-boys of ze dat ding nog een keertje warm konden maken. En ja hoor… de laatste shaslicks, worst en sateetjes werden weer heerlijk gegaard. Het vlees maakte de satésaus (die op zich door mijzelf goed was warm gemaakt, alleen een beetje te vroeg) weer heerlijk op temperatuur, zodat we een goede verlate lunch tot ons konden nemen.

Daarna werd het de hoogste tijd om schoon te maken. De handen werden uit de mouwtjes gestoken, en ook hier geldt weer vele handen maken licht werk. We waren sneller klaar dan afgesproken met onze gastvrouw, zodat deze eventjes werd gebeld om bij oma achter de Amelandse hutspot te worden weggetrokken en onze wc met gratis bijbehorende geur te checken. Alles was ok, en daar ging de CB karavaan…op de fiets (achter de bus aan) richting boot.

De boot ging sneller dan de heenweg, vanwege het hoge water. En in no time waren we weer aan vaste land. Op naar het parkeerterrein waar de rij mensen voor de betaalautomaten begon te groeien. Maar het kon Cor niets schelen, hij had tenslotte al betaald. Ineens een file-alarm op Holwerd: …rijen auto’s al toeterend kriskras door elkaar op het parkeerterrein. Holwerd zou nooit meer hetzelfde zijn… En Cor zat te lachen als een boer met kiespijn vooraan bij de slagboom. De parkeermeester was er niet ingetrapt… Gelukkig hielp een medepassagier en betaalde het restantbedrag van Cor’s kaartje. Slagboom open, en de file veranderde in stapvoets rijdend verkeer.

Gelukkig maken we bijna elk jaar wel zo’n leuke anekdote mee, houden we toch weer wat om over te praten (denk aan de autosleutels van Harm). Het valt me wel op dat dit vaak mannen overkomt…maar mij hoor je er verder niet over.

We kunnen terugkijken op een weer super geslaagd weekend, met mooi weer en mooie mensen. Herman en Dick bedankt voor de leuke quiz! En verder iedereen bedankt dat jullie mee waren!

Groeten, Margriet